Na een Europese top verklaarde premier De Wever met merkbare trots dat België sterk is in putten maken — om er vervolgens aan toe te voegen dat het rotten moet stoppen. Een rake slogan. Alleen vergat hij erbij te zeggen wie die putten gegraven heeft, en wie er al jaren geen ladder in legt.
Want de putten zijn reëel. Putten in de begroting. Putten in de belastinginning. Constructies waardoor miljarden verdwijnen richting brievenbusfirma’s en fiscale paradijzen — terwijl de fiscus structureel onderbemand blijft. Niet bij toeval. Onderbezetting op controle is een beleidskeuze, geen budgettaire ongelukkigheid.
Bedrijven zitten tien jaar of langer zonder fiscale doorlichting. Niet omdat ze allemaal hun boekhouding op orde hebben, maar omdat de capaciteit om te controleren stelselmatig is uitgehold. Wie de gaten groot genoeg laat, bepaalt ook wie er ongestoord door glipt.
De rekening van die laksheid belandt consequent bij dezelfde groep: burgers die hogere belastingen betalen, besparingen in zorg en onderwijs absorberen, en een overheid ervaren die streng optreedt voor wie een broodje verkoopt maar blind blijft voor wie miljoenen wegsluist.
Rotten stoppen doe je niet met een persconferentieslogan. Dat doe je met controle-capaciteit, met fiscale handhaving, en met de politieke wil om ook de grote dossiers aan te pakken. Woorden zonder daden zijn geen beleid. Ze zijn een sticker op een bodemloze put.