Daphne Caruana Galizia was geen gewone journaliste.
Ze was een onderzoekster die de fundamenten van macht deed beven — met haar laptop, haar bronnen, en een volharding die zelfs decennialange libelsuits niet kon breken.
In de maanden voor haar moord had ze onder meer onthuld dat de vrouw van de Maltese premier een geheime offshoreconstructie had opgezet via Panama, dat miljoenen aan dubieuze contracten verdwenen in de zakken van een machtige zakenfamilie, en dat overheidsinstellingen betrokken waren bij witwassen, valse paspoorten en corrupte aanbestedingen. Ze werd lastiggevallen, bedreigd, en op 16 oktober 2017 vermoord door een autobom nabij haar woning.
Een historische veroordeling
Op 5 juni 2025 werden Robert Agius en Jamie Vella veroordeeld voor medeplichtigheid aan haar moord — zij leverden de militaire explosieven aan de uitvoerders. Beiden kregen levenslange gevangenisstraf. In januari 2026 verloren ze ook hun beroep. Het hof van beroep verwierp alle argumenten, waaronder beweringen over wangedrag van juryleden en de geloofwaardigheid van de kroongetuige.
Eerder hadden George en Alfred Degiorgio, de uitvoerders van de aanslag, in 2022 schuld bekend en elk veertig jaar gevangenisstraf gekregen.
Een derde man, Vincent Muscat, kreeg in 2021 vijftien jaar na zijn schuldbekentenis.
De opdrachtgever wacht op zijn proces
De vermeende opdrachtgever, zakenman Yorgen Fenech, wacht nog steeds op zijn proces.
Hij werd in februari 2025 vrijgelaten op borgtocht en verkreeg een rechtbankbevel dat berichtgeving over zijn rechtszaak aan banden legt. Persvrijheidsgroepen bekritiseerden dit en wezen ook op Maltas beperkte toepassing van anti-SLAPP regels en zwakke implementatie van mediahervormingen.
Vijf personen zijn veroordeeld. De vermeende architect van de moord zit thuis, met tijd en advocaten.
Dat is de stand van zaken.
Waarom dit in Boemnews thuishoort
Daphne schreef over wat Boemnews ook documenteert: de verbindingen tussen politiek, banken en duistere constructies.
Over corruptie die niet abstract is, maar mensenlevens kost.
Haar familie stelde het treffend: de bomaanslag creëerde in de samenleving het gevoel dat de mensen achter haar moord zeker waren van hun straffeloosheid, en dat de instellingen die haar hadden moeten beschermen hadden gefaald.
Daphne leeft in de kranten die durven. In de burgers die niet vergeten.
In elk artikel dat rondgaat — van mond tot mond, van scherm tot scherm.