In 1991 startte Jeroen Piqueur Optima Financial Planners in Gent, een vermogensbeheerder voor welgestelde klanten. In 2011 verwierf de groep via fusie met Ethias een bankstatuut. Vijf jaar later, in juni 2016, werd de banklicentie ingetrokken en ging Optima Bank failliet. Duizenden spaarders zagen hun rekeningen geblokkeerd. Wie meer dan 100.000 euro had staan, verloor het meerdere.
Een parlementaire onderzoekscommissie in de Kamer concludeerde duidelijk en hard: Piqueur en zijn partners hadden op verschillende manieren geld uit de bank weggesluisd. Er was ook een onderzoekscommissie in de Gentse gemeenteraad, die zich richtte op de banden tussen Piqueur en Gentse politici.
Het vonnis
Op 31 maart 2026 — tien jaar na het faillissement — viel het vonnis. De rechtbank stelde vast dat Piqueur “verborgen en complexe constructies” had opgezet om geld vanuit Optima Bank te sluizen naar Optima Group en Optima Global Estate. Valsheid in geschrifte en gebruik van valse stukken werden bewezen geacht. De rechtbank oordeelde dat “het vaststaat dat hij graaide en voor eigen gewin ging” en dat hij “compleet het zicht verloor op de vermogensbelangen van anderen.”
Piqueur kreeg twee jaar cel met uitstel, een boete van 400.000 euro, een verbeurdverklaring van 4,3 miljoen euro en een beroepsverbod van tien jaar. Hij tekende beroep aan. Ook de curatoren van de failliete bank gingen in beroep.
De politieke dimensie
Voormalig sp.a-minister Luc Van den Bossche werd CEO van Optima Bank (2011-2015).
De liberale politicus Geert Versnick werd in december 2011 bestuurder van de groep (2011-2016).
Beide namen doken op in de parlementaire en gemeentelijke onderzoekscommissies.
Hun exacte juridische verantwoordelijkheid is onderwerp van de lopende beroepsprocedure.
Wat dit dossier illustreert
Tien jaar proces voor een zaak die al in 2016 failliet ging.
Vertragingsmanoeuvres, wrakingsverzoeken en procedurele obstakels die de zaak jaar na jaar uitstelden.
Piqueur kreeg in juni 2025 een boete van 7.500 euro voor misbruik van de wrakingsprocedure.
Kleine spaarders kregen via het Garantiefonds tot 100.000 euro terug. Wie meer had, wacht nog steeds. Ondertussen loopt het beroep.
Het patroon is niet uniek. Een instelling die faalt, een netwerk van politieke connecties, een juridisch traject dat decennia duurt, en aan het einde een straf met uitstel.
De rekening voor de gedupeerden is concreet en onmiddellijk. De verantwoording is traag en onvolledig.