Politieke mist — hoe mooie woorden de rekening naar jou doorschuiven
Frank Vandenbroucke sprak zich uit voor een bijdrage op inkomen uit beleggingen.
De sterkste schouders moeten bijdragen aan de inspanning die moet gebeuren. In alle Europese landen behalve België en Zwitserland bestaat zo’n bijdrage al.
Of die ook van toepassing zal zijn op specifieke beleggingsproducten? Dat durfde hij niet zeggen — dat moet worden uitgewerkt in wetgeving.
Het klinkt nobel. Maar lees het eens opnieuw.
De anatomie van de mist
Wie zijn de sterkste schouders? Het antwoord blijft uit.
In de praktijk zijn belastingmaatregelen die breed worden aangekondigd als gericht op vermogenden, bij uitwerking vaak het zwaarst voor de middenklasse — precies de groep die net genoeg verdient om geen subsidies te krijgen, maar niet genoeg om fiscale sluiproutes te benutten.
De vergelijking met andere Europese landen klinkt als een achterstand die dringend ingehaald moet worden. Maar veel van die landen combineren een meerwaardebelasting met andere fiscale voordelen voor beleggers en investeringsstimuli.
De context wordt niet meegegeven — alleen de conclusie die het argument ondersteunt.
En dan het toverwoord: eerlijk. Iedereen wil eerlijkheid. Maar eerlijkheid volgens welke definitie, uitgewerkt door wie, met welke uitzonderingen? Die vragen worden niet beantwoord. Ze worden bewust opengelaten voor de wetgevende fase — waar de lobbyisten al klaarstaan.
Het patroon
Vage aankondigingen warmen het publiek op voor een maatregel. De concrete uitwerking volgt later, in technische wetgeving die weinig aandacht krijgt. Wie de middelen heeft om die wetgeving mee te schrijven of te beïnvloeden, zorgt ervoor dat de uitzonderingen op de juiste plaatsen zitten.
De kleine belegger betaalt. De grootverdiener optimaliseert.
Politieke mist is geen communicatiefout. Het is een techniek. De vaagheid is niet ondanks de bedoeling — ze ís de bedoeling.