In Washington wordt in 2025 serieus nagedacht over een mogelijke militaire confrontatie met China. Niet als scenario in een geopolitiek planningsdocument ergens in een la — maar als reëel beleidsonderwerp, besproken in hoorzittingen en think tanks, gevoed door defensiebudgetten die jaar na jaar groeien.
Het is een verontrustend signaal. Niet omdat China een probleemloos land is, maar omdat de logica erachter zo vertrouwd aandoet. Een externe vijand aanwijzen is de oudste politieke truc in het boek. Hij werkt bij verkiezingen, bij dalende populariteitscijfers, en bij begrotingsdiscussies waarbij defensie-uitgaven verdedigd moeten worden.
Wat een oorlog met China werkelijk betekent
Geen heldhaftige veldslag. Geen vlag op een berg. Een conflict tussen de twee grootste economieën ter wereld betekent een wereldeconomie die ontwricht raakt, technologische infrastructuur die verlamd wordt, en miljarden mensen die de gevolgen dragen van een beslissing die in een vergaderzaal werd genomen.
En dan is er de nucleaire dimensie — die zelden met naam wordt genoemd in de persconferenties, maar altijd aanwezig is in de berekeningen.
De echte strijd
De vraag die zelden gesteld wordt: waarom?
Om geopolitieke dominantie? Om technologische suprematie? Om de controle over handelsroutes en halfgeleiders?
Of gewoon omdat niets de schijn van daadkracht beter opwekt dan een aangewezen vijand?
De werkelijke uitdagingen van deze tijd — armoede, klimaatcrisis, ongelijkheid, fiscale straffeloosheid — lossen zich niet op met militaire hardware.
Ze vragen samenwerking, niet confrontatie. Maar samenwerking levert geen defensiecontracten op.
Bewustzijn over deze mechanismen is geen naïviteit. Het is de enige verdediging tegen een elite die oorlog als instrument gebruikt — niet als laatste redmiddel, maar als eerste reflex.